ابومحمد عبدالله بن مقفع (106-142ق) نویسنده بزرگ و مترجم ایرانی آثار پهلوی به زبان عربی است.

گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری آنا-  بارها شنیده ایم که گذشته چراغ راه آینده است. این چراغ روشنگر مسیری است که به ساختن بنای تمدن ایرانی اسلامی می انجامد. چراغی که انوار روشنگرش حاصل تلاش صدها حکیم، هنرمند و فیلسوف مسلمان است که از قرن ها پیش خشت به خشت این بنای سترگ را روی هم گذاشته اند.
با شما مخاطب گرامی قراری گذاشته ایم تا هر روز به بهانه عددی که تقویم برای تاریخ آن روز به ما نشان می دهد، به زندگی یکی از مشاهیر و بزرگان تاریخ کهن ایران و اسلام مختصر اشاره ای کنیم تا بتوانیم پس از یک سال، با این انوار روشنگر چراغ تمدن و فرهنگ آشنا شویم. به این منظور هر روز صبح، بخشی از تاریخ کهن خود و افتخارات آن را مرور خواهیم کرد.
برای خوشه چینی از این خرمن دانش و فرهنگ،از جلد اول کتاب  «تقویم تاریخ فرهنگ و تمدن اسلام و ایران»  تألیف دکتر علی اکبر ولایتی که به سال ۱۳۹۲ در انتشارات امیرکبیر به زیور طبع آراسته شده، بهره برده ایم.
ابومحمد عبدالله بن مقفع (106-142ق)، مکنی به «ابومحمد»، نویسنده بزرگ و مترجم ایرانی آثار پهلوی به زبان عربی است.
او روزبه و نام پدرش داذویه، مخفف «دادگشنسب» است. نام اسلامی پدر او را مبارک نوشته اند. پدر ابن مقفع از بزرگان و نجیب زادگان اصیل فارس بود. زمانی که حجاج بن یوسف حاکم عراق بود، وی را مأمور گردآوری خراج ناحیه فارس کرد اما در کار اموال ناروایی کرد و حجاج او را آن قدر شکنجه داد تا دستش «مقفع» (ناقص و ترنجیده) شد. نام شکنجه گر او را یوسف بن عمر ثقفی گفته اند. از این روی به «مقفع» ملقب شد و پسرش روزبه را هم، «ابن مقفع» خوانده اند.«ابن مقفع» پیش از مسلمان شدن «روزبه» خوانده می شد و کنیه اش «ابوعمرو» بود، اما ...

سرخط اخبار