منحصربه فردترین انیمیشن سال از دل داستانی عاشقانه معمای سرنوشت را به چالش می کشد و با اضافه کردن یک ماجراجویی سوررئال در قامت یک شاهکار ظاهر می شود.

در دورانی که بیشتر انیمیشن ها درحال دست و پا زدن برای فرار از ورطه ی تکرار و خطوط داستانی تثبت شده هستند و گاهی همان آثار قدیمی را با پوسته ای فریبنده به خورد مخاطب می دهند، انیمیشن هایی پیدا می شوند که خودشان را باقدرت از بند ریشه های کلاسیک رها می کنند. انیمیشن هایی که قصه های شاه و پریان و اسطوره های نامیرای مخلوق ذهن رویاپرداز بشر نیستند، نبرد با ربات های غول پیکر و موجودات تخیلی و فرازمینی هوشمند نیستند، زمان و مکان جلوی قهرمان های شان زانو نمی زنند. انیمیشن هایی که هیچ وقت قرار نیست از طبیعت تلخ و شیرینِ واقعیت اطراف ما خارج شوند، آن هایی که قهرمان هایش آدم های ساده و از میان عامه ی مردم هستند و دغدغه هایی از جنس دنیای واقعی دارند.
انیمیشن I Lost My Body (بدنم را از دست دادم) محصول ۲۰۱۹ فرانسه به کارگردانی تحسین برانگیز جرمی کلاپین (Jérémy Clapin) باوجود اینکه یکی از همین آثار گره خورده به زندگی حقیقی پیرامون خود ما است و می تواند برشی از زندگی قابل تجربه ی بسیاری باشد اما با اضافه کردن یک زاویه ی دید منحصربه فرد به درام ماجراجویانه-عاشقانه ی خود، قالبی ساختارشکن و به همان اندازه تأثیرگذار پیدا می کند. فیلم پیش رو، هم داستان قابل لمس خود را روایت می کند و هم الگوی تازه ای به زمره ی قهرمان های ماندگار هنرهفتم اضافه می کند. قهرمانی که باوجود داشتن ماهیتی سوررئال و قابلیت های محدود و ضعف مفرط در محدوده ی وجودی انسان، حمل کننده ی مسئولیتی به ظاهر ساده ولی سنگین و دیوانه وار است. اما اینکه چطور با داشتن قهرمانی با این ماهیت و تاثیرگذاری بازهم با داستانی از جنس زندگی عامه ی مردم مواجه هستیم، سوالی است که در این فیلم ...

هر کدام از تگ‌های فوق را که مناسب این خبر نمی‌دانید، بازدن x آن را حذف کنید. از همکاری شما سپاسگزاریم.