با افزایش تعداد بهبودیافتگان از ویروس جدید کرونا می توانیم بگوییم که تعداد بیشتری از افراد در بدن خود آنتی بادی هایی بر ضد این ویروس دارند و این امکان وجود دارد که اهدای خون از جانب این نجات یافتگان بتواند به درمان سایر افراد کمک کند.

ایده ی اصلی این نظریه چیز جدیدی نیست. در نیمه ی اول قرن بیستم، پزشکان در تلاش برای درمان افراد، طی شیوع عفونت های ویروسی مانند سرخک، اوریون و آنفلوانزا از «سرُم خون افراد بهبودیافته» استفاده می کردند؛ مثلاً طی سال 1918 که آنفلوانزای اسپانیایی پاندمی شده بود.
توضیح این اصل نسبتاً ساده است: وقتی یک پاتوژن به بدن حمله می کند، سیستم ایمنی، آنتی بادی هایی تولید می کند که به سمت دشمن فرستاده و آن را از بین ببرد. بعد از بهبودی، این آنتی بادی ها ماه ها یا حتی سال ها در جریان خون فرد وجود دارند.
استفاده از سرم خون نمی تواند جای واکسن را بگیرد. واکسن با تمرین دادن به سیستم ایمنی برای شروع واکنش مناسب نسبت به مهاجم مورد نظر در زمان لازم، تأثیر خود را می گذارد که این فراتر از صرفاً استفاده از آنتی بادی هاست
از نظر تئوری، انتقال برخی از این آنتی بادی ها به سایر افراد که درگیر همین ویروس هستند می تواند به بدنشان کمک کند تا با بیماری مبارزه کنند. یا انتقال این آنتی بادی ها به افراد سالمی که در معرض ویروس هستند می تواند محافظت موقتی در برابر عفونت ایجاد نماید.
طبق گفته ی متخصصان، در طول پاندمی COVID-19 هم که هنوز هیچ واکسن و یا داروی ضدویروسی ساخته نشده است، آنتی بادی گرفته شده از بیماران بهبود یافته می تواند یک راهکار موقتی برای متوقف کردن آن باشد.
محققان می گویند: استفاده از سرم خون افراد بهبود یافته در تعداد محدودی از بیماران طی بحران های ویروسی دیگر مانند اپیدمی سارس در سال 2003، اپیدمی آنفلوانزای خوکی در سال 2009 و شیوع مرس در سال 2012 استفاده شده است.
گزارش هایی که در مورد این تلاش ها ارائه شده نشان می دهد درمان با آنتی بادی، ...

هر کدام از تگ‌های فوق را که مناسب این خبر نمی‌دانید، بازدن x آن را حذف کنید. از همکاری شما سپاسگزاریم.
سرخط اخبار