[شهروند] تصور فرآیند قاچاق غیررسمی بین ایران و عراق خیلی غیرقابل پیش بینی نیست. از نقطه ای که اصطلاحا انبار نام دارد، آغاز می شود. تاجران در هر دو کشور بر سر نوع کالایی که باید از مرز خارج شود، با یکدیگر توافق می کنند و پس از توافق بر سر مقدار و قیمت آن، کالا به گروه قاچاقچیان سپرده می شود. تاجرها بعد از توافق با همتایان خود در آن سوی مرز سراغ رئیس گروه قاچاقچیان می روند. هر دسته از قاچاقچیان یک سرکرده یا رئیس دارند که این فرد معمولا مسئولیت چانه زنی با تاجران را برعهده دارد. البته برخی از افراد هم هستند که برای خود کار می کنند، آنها معمولا در یک سوی مرز کالایی را می خرند و در آن سوی مرز به قیمت بالاتری می فروشند. پارچه، سیگار، گوشت و لپ تاپ از داخل عراق به ایران منتقل می شود و در مقابل از ایران دارو، آجیل، انجیر، میوه های خشک شده و صنایع دستی به عراق برده می شود. اینچنین است که کاستی های بازار برطرف و گاه اجناسی ارزان تر به دست مردم می رسد. در طول مرز عراق و ایران، مشهورترین گذرگاه های قاچاق در خاورمیانه قرار دارند، کوه های این منطقه را فقط اهالی آن می شناسند و حاضر نیستند بر فعالیت شان نام قاچاق بگذارند و ترجیح می دهند آن را مبادله تجاری با برادران خود در آن سوی مرز توصیف کنند.
مردم در انتظار کالای قاچاق
در چند سال اخیر با توجه به افزایش تعرفه گمرکی کالاهای فناوری و رایانه ای، قاچاق این محصولات بیشتر شده است. این روزها خریداران لپ تاپ و تبلت که بیشتر دانش آموز و دانشجو هستند، به انتظار رسیدن کالای قاچاق اند تا با کم شدن هزینه های گمرکی، انبارداری و ساکن بودن سرمایه هزینه کمتری برای خرید این ابزارهای آموزشی پرداخت ...

هر کدام از تگ‌های فوق را که مناسب این خبر نمی‌دانید، بازدن x آن را حذف کنید. از همکاری شما سپاسگزاریم.
سرخط اخبار