دیدار در اتاق سبز

روزنامه ایران پنج شنبه ۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۸ ساعت ۰:۴۳

جیمزکومی
مترجمان: مسعود میرزایی و بهجت عباسی
من از مسیر ماشین روی بین ورودی پارکینگ و ساختمان قدیمی دفتر اجرایی وارد کاخ سفید شدم. تیم امنیتی اف بی آی، خودرو را در مقابل همان ورودی سایبان داری متوقف کرد که برای رفتن به اتاق وضعیت از آن استفاده می کردم. وارد شدم و به مأمور سرویس مخفی که مشغول انجام وظیفه بود گفتم که برای صرف شام با رئیس جمهوری در آنجا هستم. اندکی گیج به نظر می رسید و از من خواست که بنشینم. کمی بعد، خانم جوانی من را پیاده تا بال غربی و باغ رُز و طبقه همکف اقامتگاه کاخ سفید همراهی کرد. از پله هایی بالا رفتیم که من هرگز قبلاً ندیده بودم و به اتاق سبز در طبقه اصلی منتهی می شد. همان طور که در ورودی اتاق منتظر بودم با دو نفر از خدمتکاران گَپ زدم و در عین حال محتاطانه چشمم به دنبال میهمانان دیگر ضیافت شام رئیس جمهوری می گشت. پیشخدمت ها دو مرد امریکایی آفریقایی تبار بودند که تقریباً همسن من بودند و حدود ده سال در کاخ سفید کار کرده بودند. هر یک از آنها بالای شش فوت قد داشتند و هر دو در دوران خدمت روی زیردریایی ها کار کرده بودند. طبیعی است که این مسأله باعث شد که گَپ و گفت ما به ارتفاع سقف تا سر انسان در زیردریایی ها بکشد و یکی از آنها گفت محل خواب او شش فوت و چهار اینچی بود که در واقع درست اندازه قد و قواره او بود. خنده کنان توافق کردیم که زیردریایی جای من نیست. در حالی که می خندیدیم و گپ می زدیم و در مقابل راهروی اتاق سبز ایستاده بودیم متوجه میزی شدم که بی تردید برای دو نفر چیده شده بود. در مقابل یکی از صندلی ها با خط خوش نوشته شده بود «رئیس کومی» و حدسم این بود که آن دیگری متعلق به رئیس جمهوری است. از ته دل ...