علی ربیعی - دستیار ارتباطات اجتماعی رئیس جمهوری و سخنگوی دولت

سالها پیش متنی از گونار میردال دیدم: "شاخص انسانی بودن یک جامعه از میزان توجه آن جامعه به گروههای خاص _مانند سالمندان، کودکان و کم توانان_ مشخص می شود ." من نیز بر این عقیده ام که فرهنگ و شاخص اخلاقی بودن یک جامعه را می توان با توجه بهشیوه رفتار آنان با گروههایی که از فرصتهای برابر برخوردار نیستند سنجید. از جمله گروههایی که فرصت برابر در جامعه ندارند و صدای کم رمق شان به رغم تمام تلاشهای سازمانهای مردم نهاد و همچنین خودشان، هنوز هم به درستی شنیده نمی شود معلولان هستند. افراد دارای معلولیت به یک معنا قربانیانی هستند که ناخواسته دچار مشکل شده اند. این افراد یا محصول فرایندهای طبیعی مانند مسایل ژنتیکی هستند و یا بر اثر فرایندهای اجتماعی همچون بلایای طبیعی، تصادف و یا جنگ دچار نقصان جسمانی شده اند. من همچنین معتقدم بخشی از معلولیت ها ناشی از سیاست گذاری و برنامه ریزی های غلط مانند سیاستهای زیست محیطی، راهسازی و جاده ای است. نوع خشن معلولیت، معلولیت کارگرانی است که به دنبال کسب معاش در پای دستگاهها و یا در ساختمانهایی که سرپناه دیگران خواهد شد دچار معلولیت می شوند. به نظر من مشکلات جامعه معلولان، فقط معطوف به عملکرد دولتها نیست بلکه ریشه در فرهنگ نامناسب جامعه دارد. نگاههای ترحم آمیز بیشترین لطمه روحی را به معلولان می زند . در صورتی که دوستان زیادی در میان زنان و مردان معلول دارم که توانایی های شگفت انگیزی دارند. متاسفانه دیدگاه اشتباهی وجود دارد که این افراد را با توجه به وضعیت جسمانی شان، ناتوان فرض می کند که این زجرآورترین و نامنصفانه ترین نوع نگاه به این قشر است. معلولان، با وجود کم توانی جسمی از استعدادهای شگفت انگیز و ...

هر کدام از تگ‌های فوق را که مناسب این خبر نمی‌دانید، بازدن x آن را حذف کنید. از همکاری شما سپاسگزاریم.
سرخط اخبار