یک طناز و این همه سلیقه بی رحم

روزنامه شهروند پنج شنبه ۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۸ ساعت ۲۱:۴۷

مریم قرایی| حالا فقط یک یاد و خاطره است؛ افطارهایی که اعضای خانواده را دُور هم جمع می کرد تا پای قاب تلویزیون بنشینند و با هم لبخند بزنند. تلویزیون در دهه هشتاد، ماه رمضان های شادی را تجربه کرد. این مهم، نتیجه فعالیت یک هنرمند دوست داشتنی به نام رضا عطاران بود؛ کسی که بعد از آخرین سریالش (بزنگاه) به تلویزیون پشت کرد و به این ترتیب و البته با انتقاد برخی هنرمندان اصولگرا، اندوه جای ثابت و پررنگی در ماه رمضانِ تلویزیون پیدا کرد!
چرا کارهای عطاران گرفت؟
دلیل اصلی موفقیت رضا عطاران، جُدا از کارگردانی و انتخاب بازیگران، روایت های معمولی و همدلانه با زندگی مردم عادی جامعه بود. مردم خودشان را در قاب افطارهای تلویزیون می دیدند و برای همین با کارهای عطاران عشق می کردند. در واقع به تصویرکشیدن مشکلات اجتماعی فرمول اصلی کارهای این کارگردان بود که در سریال های دیگری مثل دودکش و پایتخت 4 در ماه رمضان به شکلی تکرار شد. عطاران کاری کرد تا بین سریال های مناسبتیِ ماه رمضان یک ژانر طنز در شبکه سه یا دیگر شبکه ها حضور ثابت داشته باشد. معمولا همین سریال های طنز تبدیل به پربیننده ترین سریال ماه رمضانی می شد.
این دهه طلایی
ماه رمضان های تلویزیون در دهه هشتاد رنگ و بوی دیگری گرفت. یک پای ثابت این تغییر و تحولات سریال های طنز بود. دیگر «مناسبت» صرفا در غم و اندوه و برنامه های عرفانی خلاصه نمی شد. این ماجرا با عطاران در نیمه این دهه به اوج خود رسید. این «اوج» با تقابل سریال های طنز و ماورایی پیش رفت. سال 83 عطاران با «خانه به دوش» آمد. این سریال موج ساخت کارهای طنز در ماه رمضان را آغاز کرد. استقبالی که از خانه به دوش شد، ...