انسان بهتر از هر زمان دیگری درک می کند که با ولع سیری ناپذیر خود چه بر سر محیطی آورده که خود در آن زندگی می کند.

عصر ایران ؛ امیرحسین فاضلی مقدم - وقتی سال 2014 ویروس ابولا بخش اعظمی از غرب آفریقا را در برگرفت، پزشکان و سازمان های بسیاری داوطلبانه راهی قاره سیاه شدند تا جلوی شیوع آن را بگیرند، چنان که بیم آن می رفت بدل به یک اپیدمی جهانی شده و جان یک میلیارد نفر را بگیرد.
جالب اینجاست که موفقیت در مبارزه علیه ویروس مرگبار ابولا، نه به دستان یک رهبر قهرمان و نه حتی به واسطه سازمانهایی مثل یونیسف یا پزشکان بدون مرز، حاصل شد. بلکه شکستِ این ویروس به واسطه ی تلاش های بی وقفه ی کارمندان دولتی و کارکنان بهداشت محلی رقم خورد که کمپین های سلامت عمومی را ایجاد کردند و مانع از مرگ جمع کثیری شدند.
کسانی که برای درمان بیماران در حال مرگ، جان خود را به خطر انداختند، و کار خطرناک، طاقت فرسا و حساسِ یافتن و قرنطینه کردن افراد در معرض خطر را به انجام رساندند. امروز به ندرت از خدمتگزاران شجاع و صبور یک جامعه کارآمد یاد می شود – ولی ناجیان اصلی دنیا آنها بودند.
ویروس ابولا چه از نظر ابعاد اپیدمی و چه از منظر بیولوژیکی مشخصاً تفاوت هایی با ویروس کرونا دارد. اما از تجربه ی موفق مقابله با ابولا، چرا نباید درس گرفت؟
کرونا امروز یک معضل جهانی است؛ معضلی که مقابله با آن نیازمند همکاری جهانی است. ترس ندارد، اما جدیت می خواهد. توطئه نیست، اما حساسیت می طلبد. ملی است و در عین حال جهانی. واکنش شخصی را می طلبد و واکنش جهانی. و در پس این مقابله چه بسیار چیزهایی برای آموختن.
کرونا ثابت کرد که بشر هرگز در جایگاه فرمانروای زمین و طبیعت نیست. انسان هم بخشی از این طبیعت است و حالا بهتر از هر زمان دیگری درک می کند که با ولع سیری ناپذیر خود چه بر سر محیطی آورده ...

هر کدام از تگ‌های فوق را که مناسب این خبر نمی‌دانید، بازدن x آن را حذف کنید. از همکاری شما سپاسگزاریم.
سرخط اخبار