فیلم The Banker اثر قابل تماشا و قابل تحملی است اما تنها مشکلش این است که بابت حرفی که می زند خیلی جدی و قانع کننده عمل نمی کند. برای نقد این فیلم همراه زومجی باشید.

داستان های زیادی در رابطه با موفقیت آدم هایی وجود دارد که مسیر پیشرفت را از صفر شروع کرده و بنیان گذار حرکت های انقلابی بوده اند. این داستان ها نیز بیش و کم دست مایه فیلم های سینمایی زیادی شده اند. اما اگر نژاد، جنسیت و به طور کلی هر نوع ماهیتی که این افراد را در اقلیتی مطرود برابر اکثریت جامعه قرار دهد، به جذابیت روایت چنین داستان هایی می افزاید. فیلم The Banker نیز روایت گر داستان حقیقی دو سیاه پوست به نام های برنارد گَرِت و جو موریس است که در دهه های ۶۰ و ۷۰ تلاش می کنند خود را وارد بازار سرمایه داری آمریکا بکنند. نگاه بدبینانه نژاد سفید آمریکایی به سیاه پوستان هم اکنون نیز موضوعیت دارد اما هرچه به دهه های قبل تر می رویم، این نگاه به مراتب شدت بیشتری دارد. همین موضوع باعث می شود که فیلم از منظر روایتِ سیرِ پیشرفت دو سیاه پوست مطرود در جامعه آمریکایی دهه های ۶۰ و ۷۰ و تضاد و تقابل با نگاهِ آن زمانِ جامعه، جذاب باشد.
فیلم The Banker خوشبختانه در کلیشه ی سواستفاده از ماهیت نژادی موضوعش و سرریز کردن مخاطب از دلسوزی های احمقانه و یک طرفه اسیر نمی شود اما آنچه را نیز روایت می کند آنقدر ساده و صیقل نخورده است که نطق نهایی شخصیت اصلی اش در دادگاه و حق خواهی او نسبت به حقوق انسانی سیاه پوستان اصلا قانع کننده نیست. در حقیقت مسیر پیشرفت دو سیاه پوست در جامعه سفیدپوستان، به میانجی تضاد و تقابلی که در دل موضوعش است، خودبه خود انتظار یک مسیر پرچالش و پر افت و خیز را پدید می آورد، اما آنچه فیلم تصویر می کند کاملا متناقض با این است، یعنی هیچ تهدید و فشاری متوجه شخصیت های سیاه پوست ماجرا نیست و در نتیجه تحمل وضعیت، سخت کوشی، دست وپنجه ...

عناوین مهم خبری