نقد فیلم Super Dark Times - سال های خیلی تاریک

دریافت خبر : جمعه 22 تیر 1397 ساعت 0:0
نقد فیلم Super Dark Times - سال های خیلی تاریک
فیلم Super Dark Times شاید اقتباسی از روی رمان های استیون کینگ نباشد، ولی یکی از بهترین فیلم های استیون کینگی چند وقت اخیر است. همراه نقد زومجی باشید.

«سال های خیلی تاریک» (Super Dark Times)، اولین تجربه ی کارگردانی کوین فیلیپس از آن فیلم هایی است که از همان سه-چهار فریم ابتدایی میخش را می کوبد، ته دلتان را خالی می کند، دنیایش را معرفی می کند، احساساتِ نوستالژیک تان را به قُل قُل می اندازد و فضای رعب آوری را ایجاد می کند که به همان اندازه که دوست دارید برگردید و با سرعت فرار کنید، به همان اندازه هم کنجکاوتان می کند تا درِ نیمه باز این دنیا را بازتر کنید و به درون آن سرک بکشید. شاید بهترین چیزی که برای توصیفِ حال و هوای این فیلم می توانم پیدا کنم شعر «قایم باشک» از چارلز سیمیک، شاعر آمریکایی/صربستانی است که می گوید: «از دوستان قدیمی کسی را پیدا نکردم. آنها حتما هنوز قایم شده اند، نفس شان را حبس کرده اند. و سعی می کنند تا نخندند. خیابان مان با پنجره های شکسته به بدشانسی افتاده است. جایی که در شب های تابستان، می توانستیم صدای دعوای زن و شوهرها را بشنویم یا رقصیدن آنها با رادیو را ببینیم. دختر موقرمزی که همه عاشقش بودیم و نیمه شب روی پله های اضطراری می نشست و سیگار دود می کرد هم حتما قایم شده است. پسر لاغرمُردنی ای که عصا داشت و همیشه یک کتاب دستش بود، شاید موفق نشده زیاد دور شده باشد. این وقت از سال، زود تاریک می شود و تشخیص چهره های آشنای غریبه ها را سخت می کند». چارلز سیمیک با این شعر گویی در حال چنگ انداختن به دوران از دست رفته ای از اعماقِ گذشته است. انگار با اینکه می داند تمام چیزهای گره خورده با گذشته در گذشته باقی مانده است و او دستش هیچ وقت به آنها نمی رسد، ولی نحوه ی نگارش شعر به شکلی است که انگار از قبول کردن این حقیقت غیرقابل انکار وحشت دارد. انگار نمی خواهد به ...

اخبار پیشنهادی:
loading
  •   
  • به اشتراک گذاری :
  • facebook
  •  
  • twitter
  •  
  • کلوب
  •  
  • فیس نما
  •  
  • لینکیداین
  •  
  • googleplus
  •  
  • googleplus
  •  
  • telegram
اشتراک در خبرنامه تی نیوز

با عضویت در خبرنامه تی نیوز می توانید روزانه خبرهای روز را در ایمیل خود مشاهده کنید

@