تهران- ایرنا- تلویزیون و برنامه های مختلف صداوسیما پس از شیوع کرونا به یکی از مهم ترین ابزارهای سرگرم ساختن مردم در ایام قرنطینه تبدیل شدند؛ موضوعی که باعث شد نقدهایی جدی تر نسبت به این برنامه ها شکل بگیرد.

به رغم تمام محدودیت هایی که کرونا در ماه های گذشته در تمام عرصه های زندگی اجتماعی و در دنیا ایجاد کرد گشایش ها و فضاهایی را فراهم آورد که شاید هرگز به این شکل امکان وقوع نداشت. یکی از این موارد بحث توجه، دقت و فراهم شدن زمانی آزاد برای بازبینی و نگاهی موشکافانه به بسیاری از حوزه ها بود؛ در غیاب اکران های سینمایی و اجبار به قرنطینه خانگی بسیاری از افراد (از مردم عادی گرفته تا منتقدان) فرصت کردند تا نگاهی با تأمل و درنگ به تولیدات و برنامه های تلویزیونی داشته باشند.
در این میان حوزه ای که اتفاقاً دسترسی به آن آسان تر می نمود، تلویزیون و برنامه های تلویزیونی بود که به لطف زمان فراهم شده (کرونا، تعطیلات نوروز و پس از آن ماه مبارک رمضان) مورد مداقه قرار گرفتند و بسیاری، بر نکات ضعف و قوت تولیدات آن تأکید کردند. در واقع منتقدان این بار فرصت کردند تا با زمانی آزاد و فارغ از اجبارهای شغلی یا بررسی های معین، برنامه های تلویزیونی را با فراغ بال بررسی کرده و فیلم نامه ها، مضامین، دیالوگ ها و مفاهیم را با صبر و حوصله نگاه کنند.
نمایش فرهنگ و زبان اقوام؛ جذابیت بالقوهٔ جعبهٔ جادویی
یکی از مواردی که در روزهای حکومت کرونا در قالب برنامه های تلویزیونی بسیار با اقبال مواجهه شد و به دل مردم نشست سریال ها ی پایتخت ۶ و نون. خ ۲ بود. مجموعه هایی که کیلومترها دورتر از پایتخت و با فاصله از مجموعه های آپارتمانی ساخته شد و زبان، لباس، فرهنگ و ادبیات اقوام و تنوع فرهنگی آدم های این سرزمین کهن را به تصویر کشید.
پیش تر بابک بهداد مستندساز در گفت وگو با ایرنا بیان کرده بود: فضاهای طنز و کمدی بسیاری داریم که اگر به درستی و با نگاه خلاقانه به ...

هر کدام از تگ‌های فوق را که مناسب این خبر نمی‌دانید، بازدن x آن را حذف کنید. از همکاری شما سپاسگزاریم.
عناوین مهم خبری