یک زندگی سرشار و یک ذوق شخصی

روزنامه ایران شنبه ۱۸ آبان ۱۳۹۸ ساعت ۱:۱۰

هوشنگ گلمکانی
منتقد سینما
مهدی سحابی ۱۳۲۳ در قزوین به دنیا آمد. او را بیشتر به خاطر ترجمه هایش به خصوص مجموعه 8 جلدی «در جست و جوی زمان ازدست رفته» نوشته مارسل پروست به یاد می آورند؛ همین طور با قلم سلیس، شیوا و البته تسلطی که به زبان های مبدأ و مقصد داشت. سحابی به دلیل تسلط به سه زبان انگلیسی، فرانسوی و ایتالیایی آثاری را نه تنها به فارسی برگردانده بلکه از فارسی به این سه زبان نیز ترجمه کرد و در کنار ترجمه، گزارش و خبر، گاهی با نام مستعار «سهراب دهخدا» برای نشریات نقد فیلم هم می نوشت.
سحابی را از قبل انقلاب به عنوان روزنامه نگار حرفه ای می شناختم که همه کار از جمله نوشتن، گفت وگو و نقد انجام می داد. طبیعتاً حجم ترجمه ها و کیفیت بالای او در حوزه ترجمه، این بخش از آثارش را بسیار شاخص کرده و ماندگار؛ اما نمی توان گفت ترجمه هایش از باقی کارهایش از اهمیت بیشتری برخوردارند. سحابی بعد از انقلاب که فعالیت روزنامه نگاری اش کمتر شد فرصت بیشتری برای ترجمه کردن پیدا کرد و بسیار هم پرکار و به اصطلاح «تند دست» بود؛ به همین دلیل تنوع آثارش چه به لحاظ کمی و چه به لحاظ کیفی در بخش ترجمه منحصربه فرد است. او آدم جامع الاطرافی محسوب می شد و یکی از چهره های شاخص نسلی بود که آدم بزرگ کم نداشت. این که این چهره های مطرح از چه بستری آمده اند و دلیلش چه بوده موضوع بسیار گسترده و پیچیده ای است. به هر حال در دهه 40 با آن همه خفقان سیاسی، ادبیات و شعر ایران پیشرفت کرد و شکوفا شد. این سؤال را خیلی وقت ها از خودم هم پرسیده ام اما واقعاً جوابش روشن نیست. مهدی سحابی هم فردی است که از دل این بستر آمده است. سحابی مترجم خوبی بود، چون شعور داشت، سواد داشت، ...

هر کدام از تگ‌های فوق را که مناسب این خبر نمی‌دانید، بازدن x آن را حذف کنید. از همکاری شما سپاسگزاریم.
سرخط اخبار