بیست سال با جباری؛ پایانِ آقای ایده آلیست

دریافت خبر : چهار‌شنبه 20 تیر 1397 ساعت 19:17
بیست سال با جباری؛ پایانِ آقای ایده آلیست

آی اسپورت - یازده سالم بود که بدون اجازه بابا، پشت اتوبوس های سعدآباد می دویدم تا برسم به سکوهای شکسته تختی و دستم را بگذارم روی پیشانی و زیر همان سایه کوتاه، بازی «او» را تماشا کنم. پاهای نحیف و صورت استخوانی، پاس های قطری و استپ های جادویی، تمام شهر مجتبی جباری را اینطور شناخته بودند. بخش بزرگی از بچه های هم نسلِ من در مشهد، فوتبال را با جباری، آندرانیک، خلعتبری و آن نسل طلایی فهمیدند. بعدها همه ما را تبعید کردند ۳۰ کیلومتر بیرون شهر اما قصه قرار نبود تمام بشود، التماس بزرگترها را می کردیم تا همراه آنها برویم و جادوی جباری و ابومسلم را ببینیم.
افتتاحیه ثامن، فینال جام حذفی با صبای علی دایی، جباری را دیدم که شبیه ستاره ها همه توپ ها به او ختم می شد و هرجا لازم بود سرک می کشید. عین خوشبختی بود برای من که سرزمین سینه ام در شورانگیز ترین روزهای نوجوانی در تصاحب استقلالی باشد که «مجتبی» پادشاه میانه میدانش باشد.
پارگی رباط صلیبی اما ستاره فوتبال ما را هر بار از بالای نردبان پایین می کشید و مجتبی باز بلند می شد، خاک از لباس هایش می تکاند و دوباره پله ها را بالا می رفت... شبیه پرنده ای که در اتاقی گیر افتاده و با سر به شیشه می کوبد.
مجتبی جباری برای من، انگار که مترجم زبان بین المللی فوتبال به فارسی روان باشد. هربار با خودم می گفتم این سطح از کیفیت چرا باید جایی در اروپا نداشته باشد؟ آنقدر دوستش داشتم که هربار زانویش را می گرفت درد از لایه های پوستم می گذشت و تا مغز استخوانم نفوذ می کرد.
علی فتح الله زاده چطور می تواند خودش را ببخشد؟ وقتی یادم می آید بیانیه نوشتند و جباری را از استقلال فراری دادند دوست دارم همه بغض و کینه ...

اخبار پیشنهادی:
loading
  •   
  • به اشتراک گذاری :
  • facebook
  •  
  • twitter
  •  
  • کلوب
  •  
  • فیس نما
  •  
  • لینکیداین
  •  
  • googleplus
  •  
  • googleplus
  •  
  • telegram
اشتراک در خبرنامه تی نیوز

با عضویت در خبرنامه تی نیوز می توانید روزانه خبرهای روز را در ایمیل خود مشاهده کنید

@