وقتی گرایش ها از مصلحت عمومی به مصلحت شخصی تغییر جهت پیدا می کند، هرکس که در فضایی آکنده از این گرایش زندگی می کند، مجبور می شود که فقط به خودش و دفاع از خودش و حفظ خودش فکر کند و این چنین می شود که هشتاد درصد از توان و امکاناتمان را در درگیری های داخلی و درون گروهی هزینه می کنیم؛ درحالی که اگر به اخلاق انسان عامل متخلق بودیم و به دیگر سخن، اخلاق فداکردن مصلحت شخصی برای مصلحت عمومی در وجودمان بود، می توانستیم این هشتاد درصدی را که در درگیری های داخلی صرف می شود، در راه خدا به کار بیندازیم؛ برای حمایت از کل مجموعه و برای تثبیت و تقویت و رشد کل این مجموعه، به کار بگیریم. با این کار خودمان هم بهره می بردیم، اگر عقلمان را به کار می انداختیم، می دیدیم- حتی براساس معیارهای دنیایی و زودگذر- بیشتر بهره می بردیم.[کتاب بارقه ها، شهید محمدباقر صدر، صفحه۴۹۳]
هر کدام از تگ‌های فوق را که مناسب این خبر نمی‌دانید، بازدن x آن را حذف کنید. از همکاری شما سپاسگزاریم.
سرخط اخبار