"بدشانسی حکومت این است که ماجرا از قم شروع می شود. جایی که اگرچه استانی است مثل همه استان های دیگر، ولی تصمیم گیری بنیادی درباره این استان بدون جلب رضایت مجموعه ای از نیروها در آن عملاً غیر ممکن است."

عباس عبدی در یادداشتی نوشته است: ویروس کرونا، کارایی حکمرانی در ایران را به چالشی اساسی کشیده است. هر رویداد و حادثه ای، آزمونی است برای هر نظام حکمرانی. ولی اپیدمی کرونا واجد ویژگی های منحصر به فردی است که هیچ کدام از آزمون های قبلی واجد مجموعه این ویژگی ها نیستند. تفاوت کرونا با رویدادهای دیگر در این است که کرونا حوصله ندارد که نسبت با آن کم محلی شود یا دیده نشود. اینکه گمان کنیم با نادیده گرفتن آن مسأله حل می شود، چنین نیست. خیلی زودتر از آنچه که انتظار می رفت برای این بحران باید آماده می شدیم. در این نوشته می کوشم که بطور مختصر روند مواجهه با این ویروس را از زاویه ساختار و ویژگی های حکمرانی در ایران شرح دهم.
پس از رخداد کرونا در چین باید مسأله را جدی می گرفتیم و تصمیمات مقتضی برای پیشگیری و تست مبتلایان احتمالی و شناسایی و نیز تحت نظر گرفتن و درمان فراهم می کردیم. هیچ کدام را در عمل؛ یا در حد شایسته انجام ندادیم. به همین علت اکنون درست یا نادرست متهم به آنیم که مرکز اشاعه این ویروس هستیم. سعی می کنم که جزییات همه این مراحل را توضیح دهم.
پس از بروز بحران کرونا در چین، نخواستیم یا نتوانستیم خود را برای مقابله احتمالی با ورود این ویروس آماده کنیم. این رفتار چند علت داشت. اول اینکه حکومت و دولت در ایران درگیر جدی مسایل گوناگون غیرحاکمیتی است. حتی در حوزه امور حاکمیتی نیز با مشکلات و چالش های گوناگونی مواجه است. بنابراین حوصله پرداختن به مسأله ای را که نه به دار بود و نه به بار بود، نداشت.
از سوی دیگر، دولت و حکومت از بس با مسایل روزمره و جزیی درگیر هستند، امکان پرداختن و یا حتی فکر کردن نسبت به مسایل و احتمالات آینده را ...

هر کدام از تگ‌های فوق را که مناسب این خبر نمی‌دانید، بازدن x آن را حذف کنید. از همکاری شما سپاسگزاریم.
سرخط اخبار