به این امام زاده دست خالى نروید+ عکس

الف جمعه ۶ اردیبهشت ۱۳۹۸ ساعت ۳:۵۷
می گویند لب هایش متصل به ذکر می نشست. در عبادت مخلصانه اش نظیر نداشت. از شدت نوری که در چهره اش هویدا بود به ایشان لقب والای ابیض دادند، کلمه ای در عربی فصیح که این طور به فارسی برگردان می شود:«سفیدتر از سفید». بقعه این حضرت که اکنون با نام امام زاده عبدالله شناخته می شود در نزدیکی حرم مطهر حضرت عبدالعظیم و در شهر ری واقع شده است.

فارس نوشت: از سه راهی ورامین تا کوچه پر درخت فراخی که ما را به بقعه آستان مبارک امام زاده عبدالله می رساند راه زیادی نیست. نرسیده به این گذر خیلی ها قدم کند می کنند؛ کیف پول را از جیب ها و کیف دستی ها بیرون می کشند تا هنگام ورود به زیارتگاه امام زاده عبدالله دست خالى نباشند. قدیمی ها شرم دارند با دست خالی روانه رواق های امام زاده شوند. برای همین از قنادی سرکوچه پاکتی آجیل مشکل گشا یا جعبه ای شیرینی کشمشی می گیرند و همین طور که دانه های تسبیح را ذکرگویان میان انگشت های شان می غلتانند به زوار دیگر که می رسند، با لبخند آن آجیل ها و شیرینى ها را احسان می کنند. صدای در هم سره ها و قناری و بلبل ها از پرنده فروشی طاووس سفید به گوش می رسد. سردر قدیمی این آستان کاشی های جان داری دارد هنوز. بعد گذر سال ها نقش های لاجوردی، فیروزه ای و اخرایی و سبز، طبیعی بودن رنگ کاشی ها را داد می زنند. جماعت به سردر که می رسند اذن ورود می خواهند. خمی به بالا تنه می دهند و با دلی پر از ارادت پا به باغراه می گذارند. محوطه آرامستان جا به جا از قبور قدیمی پر شده است.
زوار زیر لب فاتحه ای نثار درگذشتگان می کنند و دمی به آرامشی که محیط بر اینجاست غبطه می خورند انگار. حجره های تک اشکوبه با آن طاقی های هلالی و قفل و کلیدهایی که به درب شان خورده به تلخی یادمان می اندازد حتی بعد از مرگ هم میان قبور اعیان و اشراف و دیگران مرزی هست. روی طاقی ها نام بلند بالا و پر طمطراق خاندان هایی که از تیره و تبار قاجار هستند به چشم می خورد هنوز.
یک موزه سر باز
آرامستان امامزاده عبدالله بی برو برگرد یکی از نخستین مدفن های تهرانی های قدیم بوده است. خیلی از قبور اینجا ...