فلکه اول

دریافت خبر : یکشنبه 24 دی 1396 ساعت 0:5

| شهاب نبوی| خب آدم ها خیلی وقت ها هرکس را که می بینند، فکر می کنند خودش هست. من هم روز اولی که دیدمش، احساس کردم خودش هست. رفتم جلو و گفتم: «پیس پیس، بیا این شماره من رو بگیر، هر وقت دوست داشتی زنگ بزن.» آن روز تا شب منتظر بودم که زنگ بزند اما اس ام اس هم نداد. با خودم گفتم: «حتما چون گفتم هر موقع دوست داشتی زنگ بزن، زنگ نزده. فردا می رم بهش می گم همین امروز زنگ بزن.» فردایش دوباره رفتم سر راهش و گفتم: «هوی عمو، چرا زنگ نزدی دیروز؟ امروز حتما زنگ بزن. منتظرما.» بعد هم رفتم خانه و با رعایت موازین، خوابیدم روی گوشی ام تا زنگ بزند، اما باز هم نزد. فردایش با توپ پر رفتم سر راهش و گفتم: «مثل این که زبون خوش سرت نمی شه ها. وقتی می گم زنگ بزن، بگو چشم و بزنگ. اون لباس صورتی ات رو هم بپوش، بوس بوس.» بی وجدان اما باز هم زنگ نزد. روز بعد، راهش را بند آوردم و گفتم: «مگه من مسخره ات هستم؟ چرا زنگ نمی زنی پس؟» اما بعدش ترسیدم ناراحت شود و گفتم: «خواهش می کنم زنگ بزن. من بدون تو می میرم.» خندید. جوابم را نداد و رفت. رفتم یک پاکت سیگار خریدم تا همه خیابان های شهر را پیاده گز کنم و خاطرات مشترکمان را با سیگار دود کنم و به هوا بفرستم. کلی هم پیاده گز کردم، همه سیگارها را هم کشیدم اما متاسفانه چون خاطره ای با هم نداشتیم، بالطبع نتوانستم با سیگار دودشان کنم. افسرده شده بودم و همش آهنگ های «شقایق ای شقایق و توی یک دیوار سنگی دو تا پنجره اسیرند.» را گوش می دادم. بعد از یک مدت تصمیم گرفتم بروم و برای آخرین بار با این ستاره دست نیافتنی شب هایم اتمام حجت کنم. رفتم و گفتم: «مشکلت با من چیه؟ قیافه ام رو ببین، دارم نابود می شم. احتمالا تا چند ...

اخبار پیشنهادی:
loading
  •   
  • به اشتراک گذاری :
  • facebook
  •  
  • twitter
  •  
  • کلوب
  •  
  • فیس نما
  •  
  • لینکیداین
  •  
  • googleplus
  •  
  • googleplus
  •  
  • telegram

آخرین اخبار عمومی

آخرین اخبار روزنامه شهروند

اشتراک در خبرنامه تی نیوز

با عضویت در خبرنامه تی نیوز می توانید روزانه خبرهای روز را در ایمیل خود مشاهده کنید

@