بلبشویی است در پایتخت؛ تاخت کرونا در شهر و ناتوانی در مدیریتش را بگذارید کنار که ادامه سیاست های یک دهه گذشته در شهر حالا آرام آرام نشانه هایش را به رخ شهروندانش می کشاند. سیاست هایی معطوف به گران تر کردن هزینه زندگی در شهر به سودای خلوت شدن تهران، به امید اینکه خروجی این تصمیم حتما که باید منجر به مهاجرت معکوس پایتخت نشینان باشد. امیدی که نه تنها نتیجه نداده که باعث افزایش جمعیت حاشیه نشینی تهران و آوار دیگر مشکلات به مدیریت شهری شده است. نه که فکر کنیم آمارهای منتشر شده از میزان حاشیه نشینی و افزایش آسیب های اجتماعی رای به شکست این سیاست ها داد که همچنان از سوی مدیریت شهری اصرار به ادامه سیاست گران شدن وجود دارد. آخرین نمونه اش رای به گرانی دوباره هزینه حمل و نقل شهری از سوی شورای شهر با این توجیه است که «حمل و نقل شهری هزینه بر است». پیش از این هم چنین نگاهی بر مدیریت شهری وجود داشت، از طرح اخذ عوارض از بزرگراه های شهری بگیرید تا طرح پیش فروش صندلی اتوبوس های شهری و پولی شدن عبور از تونل ها! سیاست هایی که در نگاه مسوولان باید به کوچ فقرا از تهران بینجامد و واقعیت آن است که به تورم مشکلات شهر انجامیده است.
 مهاجرت با وسوسه درآمد
توجیه ابتدایی اتخاذ چنین نگاهی معطوف به مدیریت مهاجرت به تهران است به این مفهوم که هزینه زندگی در تهران باید آنقدر بالا باشد که رغبتی برای مهاجرت به آن به وجود نیاید. فرصت های شغلی بیشتر در پایتخت و درآمد بهتر در این شهر وسوسه اصلی مهاجرت به تهران بوده است. پیش از این مرکز آمار ایران گزارش داده بود که یک خانوار شهری در سال ۱۳۹۸ در استان تهران به طور متوسط ۷۲ میلیون و ۷۱۷ هزار تومان هزینه کرده ...

هر کدام از تگ‌های فوق را که مناسب این خبر نمی‌دانید، بازدن x آن را حذف کنید. از همکاری شما سپاسگزاریم.
سرخط اخبار