روز هایی را در مسیری به سمت بویین زهرا که از توابع شهر من، قزوین، بود می رفتم. سختی تابستان داغ، گرمای شدید هوا، اما تمامش می ارزید به عبور از تاکستان ها و انگور های زرین که زیر تابش مستقیم آفتاب چشمک میزدند. اما نم نم مسیر آسفالت با دست انداز های فراوان که گویی گوش تا گوشش جویده شده است جایش را به مسیری خاکی میدهد. مسیر خاکی که ما را به سمت «کوره های آجرپزی» میبرد. از پس پیچ و خم مسیر صدای کودکان به گوش می رسد که به سمت ماشین می دوند. لباس های ژنده با دستانی گازوئیلی و پا های کوچک برهنه، اما لبخندی به پهنای صورت های آفتاب سوخته شان. در عین حال که از هیچ فرصتی برای بازی و شادی نمیگذرند، اما عجیب در خود تنها هستند، یک حس گنگ مهمان لبخند هایشان است، حس گنگی از آینده مبهم شان.
هر کدام از تگ‌های فوق را که مناسب این خبر نمی‌دانید، بازدن x آن را حذف کنید. از همکاری شما سپاسگزاریم.
سرخط اخبار