«یک روز زیبا در محله» فیلمی خانوادگی است که به سادگی روایتش را با مخاطب در میان می گذارد و به این خاطر قابل احترام است که نه پیچیده گویی می کند و نه اینکه مخاطب را کودک فرض می گیرد.

خبرگزاری مهر - گروه هنر- سیدسعید هاشم زاده: شاید بازی بی نقص تام هنکس که در اجرای نقش یکی از بزرگ ترین مجری ها و هنرمندان عرصه کودک تلویزیون آمریکا خوش درخشیده است یا شاید هم به عنوان فیلمی که قرار است تماشاگر را به مشارکت بگذارد؛ مشارکت در اندیشیدن و حس کردن.
این مشارکت در کمترین آثار این دوره دیده می شود در حالی که در «یک روز زیبا در محله»، که اشاره به برنامه تلویزیونی فرد راجرز فقید دارد، فیلم هم سبک و سیاق اندیشه و سبک و روش راجرز در برنامه تلویزیونی اش مخاطب به مشارکت در عمل واداشته می شود و این یکی از بزرگ ترین ویژگی های آن برنامه تلویزیونی است که بیننده را بدین وسیله به دنیای خودش دعوت می کند؛ دنیایی چند بعدی و خود ساخته که قرار است آرامشی چند ساعته برای کودکان در خانه باشد. قرار است به آن ها چیزهایی که نیاز دارند را بیاموزد و آن ها را با شکست و پیروزی آشنا کند.
اتفاق فرامتنی ابتلای تام هنکس به بیماری کرونا، این روزها می تواند حکم انگیزه ای مضاعف را برای سینمادوستان و فیلمبازها پیدا کند تا با نگاهی متفاوت به تماشای «یک روز زیبا در محله» بنشینند.
چرا خوب-چرا بد؟
ساخته جدید خانم مریل هلر که پیش از این کمدی خانوادگی و زنانه را جلوی دوربین برده بود، هم یک نوستالژی است و هم ادای دینی است به یک مقاله. کمتر به یاد دارم فیلمی از روی یک مقاله ساخته شده باشد، اما «یک روز زیبا در محله» دقیقاً براساس یک مقاله نگارش یافته که نامش «می توانیم بگوییم قهرمان؟» است، مقاله ای که از تام جونو حدود دو دهه پیش انتشار یافت و برای او شهرتی به ارمغان آورد.
آن مقاله که به نوعی یک خیال پردازی داستانی است درباره زندگی خود جونو و رابطه ...

هر کدام از تگ‌های فوق را که مناسب این خبر نمی‌دانید، بازدن x آن را حذف کنید. از همکاری شما سپاسگزاریم.
سرخط اخبار