ابراهیم حاتمی کیا فیلمسازی است که با هر اثرش سینمای ایران را از بُعد تکنیکی یک گام به جلو می برد؛ حال باید منتظر ماند و دید «خروج» او در سی وهشتمین جشنواره فیلم فجر چه شگفتانه هایی برای مخاطبان به همراه دارد.

پایگاه تحلیلی خبری هم اندیشی: تاریخ سینمای جهان پُر شده از نام فیلمسازانی که سعی کردند تا سینما را نه فقط از باب گفتمان و رویکردهای محتوایی بلکه از باب فن و تکنیک نیز ارتقا دهند. «اورسون ولز» با شاهکار ماندگارش یعنی «همشهری کین» یکی از همین فیلمسازان بود که با ساخت این اثر نه فقط از باب ساخت یک درام جذاب و پر افت و خیز بلکه از جهت ایجاد زمینه هایی جالب توجه برای رشد فنی سینما در تاریخ سینمای جهان ماندگار شد؛ فیلمسازی که استفاده خلاقانه از نور، بهره گیری بدیع و جدید از زاویه های دوربین، تکنیک های صدابرداری و برداشت های بلند ازجمله شاخصه های فیلمسازی اش بود.
این در حالی است که سینمای ایران کمتر فیلمسازی را به خود دیده که سعی کند در هر اثرش در کنار روایت قصه و انتقال پیامی که مدنظر داشته، بابی جدید در زمینه قابلیت های تکنیکی سینمای ایران باز کند. با این همه، ابراهیم حاتمی کیا را باید یکی از معدود فیلمسازان ایرانی دانست که سعی کرده در کنار طرح نقطه نظراتش در آثار مختلف سینما به عنوان یک فیلمساز آرمانگرا، شاخصه های کیفی و فنی فیلمسازی در سینمای ایران را هم ارتقا دهد.
برای درک این موضوع حتما لازم نیست که همه کارنامه کاری پربار و شلوغ حاتمی کیا را مرور کنیم، کافیست نگاهی به همین چند اثر اخیر او در دهه ۹۰ بیاندازیم تا بهتر متوجه شویم ابراهیم حاتمی کیا چگونه در هر اثر جدیدش سعی کرده توانایی اش در نمایش رشد تکنیکی سینمای ایران را عیان کند.
«چ» اولین فیلم حاتمی کیا در دهه ۹۰ بود؛ فیلمی در ارتباط با دو روز مهم و پر ماجرا از زندگی شهید مصطفی چمران که در آن روایتی از حضور این شهید والامقام در غائله جدایی طلبان کُرد در پاوه را ...

هر کدام از تگ‌های فوق را که مناسب این خبر نمی‌دانید، بازدن x آن را حذف کنید. از همکاری شما سپاسگزاریم.
سرخط اخبار