این سریال که به تازگی وارد شریان های شبکه خانگی شده، توهین واضحی به مخاطب است. بهتر است که با حجامتِ این شبکه، بیش از پیش جلوی مسموم شدنِ قلب، کبد و معده مان را بگیریم. ویجیاتو را در نقد سریالِ دومینو، همراهی کنید.
داستانی در این دو قسمت وجود ندارد. محمد صادق لواسانی به عنوان نویسنده و کارگردان (این روزها همه نویسنده و کارگردان شده اند) سریالی ساخته که هر قسمت (بدونِ احتساب تیتراژ اول و آخر) به سختی به پنج دقیقه می رسد؛ نمی دانم با چه رویی در قسمت دوم «آنچه گذشت» را در ابتدای سریال شان قرار داده اند. این زمانِ کم و نحوه ارائه، اولین توهین به مخاطبان است.
این سریال حتی از بدترین کارهای کوتاه هم بدتر است. نه خبری از شروع خوب و حساس برانگیزی هست و نه خبری از قصه ای مهم. باز هم مراسم عروسی، باز هم پیامکِ یک مزاحم به عروس (درست مثل سریالِ دل) و باز هم شک و تردیدِ زن و شوهرها به یکدیگر.
کپشنِ ابتدایی سریال واقعا مضحک به نظر می رسد وقتی از اتفاقاتِ واقعی حرف می زند. در جهان امروز واقعیات مهم و عمیقی رخ داده است و در کنارش، واقعیات مبتذل و سطحی هم کم نیست. محمد صادق لواسانی دقیقا دست روی واقعیات دسته ی دوم گذاشته و ظاهرا کارش را خیلی مهم تصور کرده است. همه ی واقعیاتی که سریال سازان ما را به خود درگیر کرده، دختر-پسر بازی های دهه ی هفتاد است و باید از این عقب گردِ خودشان شرمنده و خجالت زده باشند.
دیالوگ های بد و لوس بازی های تکرار شده سر تا تهِ این ده دقیقه را پر کرده است. پوسترِ این سریال به طور مجزا، کلیشه ای تهوع آور است. وجود سریال های بسیار سطحی و گاها سخیف در شبکه خانگی (متوسط های قابل دیدنش این روزها کم تر شده اند)، ...

سرخط اخبار