چه محصولی در فضای پساهشتادوهشت، بهترین مواجهه را با شبکه های ماهواره ای ایجاد کرد؟ همان محصولی که به دلیل صحنه رقص بیژن بنفشه خواه و متلک های بودارش حتی از شبکه نمایش خانگی مجوز نگرفت.

پایگاه تحلیلی خبری هم اندیشی:   رسانه های فارسی زبان زیادی که متعلق به کشورهای خارجی هستند، برای مخاطبان ایرانی برنامه می سازند و محصولات شان در داخل کشور استفاده می شود. می دانیم که حتی یک مورد از این رسانه ها برای کسانی که تاسیس شان کرده اند، سود و بهره مالی ندارند و برعکس، آنها برای سرپا ماندن این مجموعه ها باید کلی هزینه هم بپردازند. واضح است که راه اندازی و گرداندن چنین مجموعه هایی اگرچه بهره مستقیم اقتصادی ندارند، لابد برای موسسان شان هدف و غایتی را تامین می کنند.
شاید در نگاه اول به نظر برسد که می توان از این تهدید به عنوان فرصت استفاده کرد، یعنی این رسانه ها از آنجا که به ادارات و سازمان ها و نهادهای حاکمیتی ایران متصل نیستند و حتی سر دشمنی هم دارند، خواهند توانست ایرادها و انتقادهایی را که در رسانه های خودی مطرح نمی کنند، بازتاب بدهند. اما آیا تا به حال به واقع چنین بوده است؟ این رسانه ها بدون استثنا نشان داده اند که تنها از زاویه به خصوصی که همسو با منافع دولت های حامی آنهاست، به مسائل ایران می پردازند، نه از آن زاویه ای که نیاز روز جامعه ایران است.
مثلا شبکه تلویزیونی من وتو که به ترویج سبک زندگی تجمل گرایانه می پردازد، در زمانه ای که کشور ما درگیر مسائلی از قبیل تبعیض و فاصله طبقاتی است، از چه جهت به نقد مسائل خواهد پرداخت؟ یا در دورانی که خودباوری نیاز اصلی ماست و کشورمان به جای چشم دوختن به تحولات جهانی در کشورهای دیگر، باید به امکانات و ظرفیت های داخلی اش توجه کند، شبکه هایی مثل بی بی سی فارسی که مروج اصلی نگاه غرب گرایانه و کمپرادوریسم است، چگونه خواهد توانست ذهنیتی متناسب با مسیر صحیح تغییرات را در ...

هر کدام از تگ‌های فوق را که مناسب این خبر نمی‌دانید، بازدن x آن را حذف کنید. از همکاری شما سپاسگزاریم.
سرخط اخبار