بنچمارک های اولیه روی پردازنده های اینتل لیک فیلد نتایج متنوع و حتی متناقضی نشان می دهند که نتیجه گیری درباره ی کیفیت و کارایی آن ها را دشوار می کند.

گزارش ها و اخباری که اخیرا درباره ی پردازنده های اینتل لیک فیلد منتشر شده اند، با کمی ابهام همراه هستند. درواقع، کاربران با نگاه به بررسی های انجام شده در رسانه های متنوع دنیای سخت افزار ، نتایج گوناگونی از قدرت و کارایی پردازنده های جدید تیم آبی دریافت می کنند. برخی از نتایج اولیه نشانه های مناسبی از قدرت فراوان محصول جدید اینتل بودند که حتی پیش بینی می کردند کوالکام و سامسونگ از نتایج به دست آمده هراسان شوند. به هر حال، می توان با کمی دقت در زاویه ی دید و بررسی پردازنده های لیک فیلد، نتیجه گیری منطقی درباره ی آن ها ارائه کرد.
پردازنده لیک فیلد (عبارت صحیح تر برای آن SoC است) پردازنده ی ۷ واتی با چهار هسته ی پردازش مرکزی Tremont و یک هسته ی پردازشی Sunny Cove است که از هایبرتردینگ هم بهره نمی برد. قطعا چنین پردازنده ای رقیب محصولات کامل خانواده ی کور (Core) نخواهد بود؛ درنتیجه، مقایسه ها و بنچمارک هایی که بین لیک فیلد و پردازنده های کامل کور می شود، هیچ گاه برتری پردازنده ی کوچک تر را نشان نمی دهد. امتیاز SoC مذکور در بنچمارک CB15 در بخش پردازش تک رشته ای کمتر از امتیاز پردازنده ی Core m3-8100y گزارش می شود (۸۸/۳ دربرابر ۹۶/۲). البته در پردازش چندهسته ای شاهد نتایج بهتری هستیم و لیک فیلد امتیاز ۲۵۵ را دربرابر امتیاز ۱۶۲ رقیب ثبت می کند.
پردازنده ی m3-8100y را می توان بهترین گزینه در خانواده ی x86 برای مقایسه با Lekefield SoC دانست. پردازنده ی سری Core M تراشه ای دوهسته ای با چهار رشته ی پردازشی محسوب می شود که توان طراحی گرمایی آن ۵ وات و سرعت کلاک پایه اش ۱/۱ و سرعت کلاک تقویت شده ی آن ۳/۴ گیگاهرتز است.
...

سرخط اخبار