«من هم مثل خیلی ها با شنیدن خبر شیوع کرونا ناراحت شدم اما یک خوشحالی هم داشتم این که بالاخره یک ویروس توانست تا حدودی برابری نسبی در جامعه بین فقیر و غنی و سالم و معلول ایجاد کند. کاش همین نکته یک درس اساسی به همه بدهد که این همه با تبعیض و ترحم به فرد دارای معلولیت نگاه نکنیم. همه دیدیم یک ویروس چطور توانست همه را خانه نشین کند. معلولیت هم فقط برای من و امثال من نیست و یک اتفاق کوچک می تواند برای همیشه کسی را معلول و خانه نشین کند.»

آفتاب نیوز :
«توی اوج مثبت اندیشی کرونام مثبت شد. شما را به خدا توصیه ها را جدی بگیرید. اینجا توی بیمارستان همه چیز خوب نیست. حتی امکانات کمکی برای معلولان ندارند. سرویس بهداشتی مناسب هم نیست. ای کاش حرف هایم به جایی برسد. حالا اگر کسی پول ندارد بیمارستان خصوصی و با امکانات عالی برود تکلیفش چیست؟»
اینها حرف های اعظم عزیزی است؛ فعال اجتماعی دارای معلولیت که چند روز پیش به خاطر ابتلا به کرونا در بیمارستان بستری شد. او از سختی هایش در هنگام بستری شدن در اورژانس بیمارستان می گوید: «نمی دانستند با توجه به شرایطم کجا بستری ام کنند اول گفتند: برو بخش خانم ها! بعد گفتند برو بخش اطفال! آخر هم من را فرستادند اورژانس. دو شب آنجا بودم بدون بالش و پتو. بیمار مبتلا به کرونا نمی تواند همراه یا ملاقاتی داشته باشد اما من به خاطر شرایطم همسرم کمی همراهی ام کرد. ماسک و دستکش و کفی کفش می زد. به خاطر دیستروفی عضلانی و عدم تحرک ممکن بود دچار زخم بستر شوم دو روز بعد از بستری به من تشک مواج دادند. تختم هم اصلاً به درد یک آدم دچار معلولیت نمی خورد از دستشویی هم نگویم که افراد سالم هم به زحمت از آن استفاده می کنند. کادر درمان هم اصلاً چیزی از دیستروفی عضلانی نمی دانستند و خودم برای شان توضیح می دادم و می گفتم کل بدنم معلولیت دارد. ساعت های طولانی بدون حرکت بودم و نمی توانستم تکان بخورم. پنج روز بیمارستان بودم و بارها با خودم می گفتم شاید هم من به عنوان یک معلول برایشان مهم نیستم. سختی های زیادی کشیدم. الان حالم بهتر است.»
حرف های اعظم که معلولیتش دیستروفی عضلانی است فقط دغدغه و حرف های او نیست، خیلی از افراد دارای معلولیت این روزها نگرانند. ...

هر کدام از تگ‌های فوق را که مناسب این خبر نمی‌دانید، بازدن x آن را حذف کنید. از همکاری شما سپاسگزاریم.
سرخط اخبار