با آنکه همه ما با گوشی های همراه، از دورهمی ها و سفرها و رخدادها «فیلم» می گیریم اما هنوز «عکس» مشتری بیشتری دارد. کم حجم است و با حوصله تنگ آدم در دنیای مجازی جور می آید.

به گزارش مشرق ، هنوز این عکس است که ما را به رخدادهای بزرگ دنیا گره می زند. جنگ ها، بلایای طبیعی، نشست های سیاسی، کنسرت ها و ... اساس اینستاگرام به عنوان یکی از پرمشتری ترین فضاهای اجتماعی بر همین است. عکس و ویدئو اما عکس قوت غالب این فضاست. در دنیای ورزش هم عکس ها می مانند. برای ذهن شیفته نوستالژی ما جلدهای کیهان ورزشی و دنیای ورزش قاب های ماندگارند. اصلاً رفتن عکس ورزشکار روی جلد نشریات یکی از بهانه های اشتیاق آنها برای درخشش است. برای بیشتر دیده شدن، بیشتر تحسین شدن.
در این چندسال عکس ها خاطرات فوتبالی مشترک ما هستند. کارلوس کی روش خیس از باران در جام جهانی 2014، علیرضا بیرانوند با چشم های بسته خیمه زده روی توپی که از روی نقطه پنالتی از کریستیانو رونالدو گرفت، پهلوی زخمی امید ابراهیمی در دیدار با مراکش، خط و نشان کشیدن کریم انصاری فرد و سردار آزمون برای رونالدو، رد شدن زیدان از کنار جام جهانی 2006 بعد از اخراج در فینال مقابل ایتالیا، پرواز مارادونا در جام جهانی 1986 و گل زدن با دست به پیتر شیلتون، روبرتو باجو پشت ضربه پنالتی در جام جهانی 1994 دست به کمر و خیره به توپ، صورت معصومانه آندرس اسکوبار بعد از گل به خودی با لباس کلمبیا در جام جهانی 1994 که منجر به مرگش شد، پای حسین کعبی روی صورت فیگو در جام جهانی 2006 ... این قاب ها مانده اند. با عکس بیشتر مانده اند.
عکاسان همراهان همیشگی تیم های ملی هستند. بخشی از کاروان که انگار بدون آنها هواپیمای ورزشکاران نمی تواند پرواز کند اما به دلایلی که هنوز مشخص نیست عکاسان از همراهی تیم ملی فوتبال ایران بازمانده اند. این ماجرا و محدودیت هایش از زمان کی روش متداول شد و حالا ...

هر کدام از تگ‌های فوق را که مناسب این خبر نمی‌دانید، بازدن x آن را حذف کنید. از همکاری شما سپاسگزاریم.
سرخط اخبار