اعتیاد بر پرده نقره ای؛ از گوزن ها تا متری شیش و نیم

تیتربرتر چهارشنبه ۲۳ مرداد ۱۳۹۸ ساعت ۱۸:۱۴

به گزارش تیتربرتر؛
سوژه اصلی کارگردان ها و فیلمنامه نویس ها در طول تاریخ به نوعی مسائل اجتماعی بوده است و شاید جای تعجب باشد که در حدود ۴۰ سال رصد سینمای ایران هنوز شاهد اتفاق شگرفی در پرده سینما با موضوع اعتیاد نبوده ایم.
روزنامه اعتماد - میلاد مشایخی: شاید تاکنون جز چند یادداشت که بیشتر به معرفی فیلم هایی با موضوع اعتیاد پرداخته اند و تمرکز آن ها به جنبه سینمایی و تاثیرگذاری بازیگران این حوزه سینما بوده است و چند مقاله انگشت شمار، نگاه اجمالی و کارشناسی به این آسیب اجتماعی در زاویه نگاه سینماگران نشده است.
سوژه اصلی کارگردان ها و فیلمنامه نویس ها در طول تاریخ به نوعی مسائل اجتماعی بوده است و شاید جای تعجب باشد که در حدود ۴۰ سال رصد سینمای ایران هنوز شاهد اتفاق شگرفی در پرده سینما با موضوع اعتیاد نبوده ایم. با اینکه این معضل حدود ۲۰ سال است به عنوان اولین و پررنگ ترین آسیب کشور معرفی می شود و خود دلیل اصلی آسیب های دیگر، چون طلاق، بزهکاری و خشونت است.
با نگاهی به تاریخ سینمای ایران می توان گفت: اولین بار که سوژه اعتیاد مدنظر فیلمسازان قرار گرفت دهه ۴۰ و اواخر آن بود که با چند کار گیشه پسند از کارگردان های پیشرو در ساخت فیلم فارسی این موضوع به عنوان یک قسمت از فیلم مدنظر قرار گرفت و اوج این نگاه در دهه ۵۰ با ورود کارگردان های بزرگ و صاحب سبک بود که تغییر شگرفی ایجاد شد و فیلم هایی مثل کندو (فریدون گله) و پشت و خنجر (ایرج قادری) با نگاهی خاص به معضل اعتیاد پرداختند.
شاید شاهکار فیلم های حوزه اعتیاد در آن دهه و به نظر برخی از منتقدان بزرگ سینمای ایران در کل تاریخ سینمای ایران فیلم گوزن ها (مسعود کیمیایی) بود که در سال ...

سرخط اخبار