شش سال تعلل وزارت نفت در فاز ۱۱ پارس جنوبی، سود ۳۰ میلیارد دلاری را نصیب رقیب قطری ایران در این حوزه مشترک کرد.

۲۱ تیرماه ۹۶، وزیر نفت برای ارائه تصویر روشن از توتال و فرشته نجات بودن این شرکت فرانسوی برای کشور به چند آمار اشاره می کند، رقم هر چه بزرگ تر، قابلیت پذیرشش بیشتر. زنگنه برای همراه کردن بهارستان می گوید به ازای هرسال تأخیر از هر طرح پارس جنوبی، ۵ میلیارد دلار ضرر به کشور وارد می شود. او برای نقش بستن تصویری مردم پسند از خود می گوید این ضررها از جیب مردم و فقرا می رود تا با این دستاویز، خود را در موضع دلسوز کشور و مردم قرار دهد.
مجلس به موافقت با قرارداد توتال رأی می دهد، اما اندکی بعد، توتال ایران را رها می کند و شرکت CNPC چین به عنوان سهامدار دیگر پروژه فاز ۱۱ نیز از این پروژه کنار می کشد. شرکت پتروپارس که قرار بود «پادوی» توتال در این پروژه باشد به عنوان تنها باقیمانده کنسرسیوم، توسعه فاز ۱۱ را بر عهده می گیرد.
روزی که قرارداد توتال برای فاز ۱۱ منعقد شد، تیتر زدیم که «مرزی ترین فاز پارس جنوبی به شریک قطر رسید». بارها هشدار داده شد که تکیه عجیب وزیر نفت به توتال منجر به وقت کشی به سود قطری ها خواهد شد. تصمیمی که امروز در مسیر اجرایی شدن است، همانی است که دولت دهم آن را نهایی کرده و قرار بود در اوایل سال ۹۲ جکت ساخته شده توسط پتروپارس، برای آغاز عملیات حفاری به موقعیت چاه ها برود. دولت که عوض می شود از وزیر نفت اجازه خواسته می شود تا این عملیات آغاز شود، اما زنگنه مخالفت می کند، جکت به انبار می رود و فاز ۱۱ همچنان بلاتکلیف می ماند.
برنامه وزارت نفت که نه، برنامه وزیرش از همان سال ۹۲ آن بود که توسعه فاز ۱۱ را به شرکت توتال بسپارد؛ توتال همان شرکتی است که در اواسط دولت اصلاحات، از آمادگی خود برای توسعه این فاز گفت.
زنگنه ...

هر کدام از تگ‌های فوق را که مناسب این خبر نمی‌دانید، بازدن x آن را حذف کنید. از همکاری شما سپاسگزاریم.
سرخط اخبار