در دوران ویکتوریایی، عمل جراحی بسیار دردناک و خشن بود و اغلب اوقات به مرگ می انجامید؛ اما کشف داروهای خواب آور گامی مهم برای عمل های جراحی ایمن بود.

روبرت لیستون ، جراح قرن نوزدهم، می توانست در ۲۵ ثانیه پایی را قطع کند. عمل های جراحی او در بیمارستان کالج مرکز لندن در اوایل دهه ی ۱۸۴۰ به دلیل سرعت و دقت زیاد معروف بودند. احتمال مرگ در جراحی های لیستون تقریبا یک به شش بود که درمقایسه با میانگین جراحان ویکتوریایی آمار درخورتوجهی بود.
سرعت عمل جراحی مزایای خاص خودش را داشت و کاهش درد باعث می شد شوک ترسناک جراحی تا اندازه ای کاهش پیدا کند. دستیاران پزشک معمولا بیمار را روی نیمکتی چوبی نگه می داشتند و وسایل کارشان زخم بند و مرهم و چاقو بودند.
در عمل های جراحی سریع، بافت ها کمتر درمعرض خطر میکروب ها و آلودگی قرار می گرفتند؛ ولی عیبشان این بود که گاهی چاقو به سرعت حرکت می کرد و ممکن بود خطاهایی رخ دهد. برای مثال، لیستون در یکی از عمل ها انگشت یکی از دستیارهای خود را برید و بیمار و دستیار هر دو براثر عفونت و یکی از ناظران هم به دلیل شوک واردشده جانشان را از دست دادند. این تنها عمل جراحی تاریخ با نرخ مرگ ومیر ۳۰۰ درصد بود.
در اوایل قرن نوزدهم، اغلب جراحان ماهر مثل لیستون، عمل جراحی را در اولویت آخر قرار می دادند و بیمارانی که دچار شکستگی بازو یا پا می شدند یا استخوانشان از پوست بیرون می زد، چاره ای به جز قطع عضو نداشتند. در دوره ای که هنوز درکی از عامل عفونت وجود نداشت، چنین اتفاق هایی به قانقاریا و مسمومیت خونی و حتی مرگ منجر می شدند. سالی فرامپتون ، مورخ پزشکی دانشگاه آکسفورد، دراین باره می گوید:
درنظر گرفتن آثار احساسی عمل جراحی بسیار اهمیت دارد. عمل جراحی هم برای بیمار و هم برای جراح تجربه ای دل خراش بود. تصورش هم سخت است که شخصی را به زور نگه داشته اید و بخواهید روی ...

عناوین مهم خبری