نقد سریال The Walking Dead؛ قسمت هشتم، فصل هشتم

دریافت خبر : چهار‌شنبه 22 آذر 1396 ساعت 16:6
سریال The Walking Dead در اپیزود فینال نیم فصل اول ثابت می کند که خفت و فضاحت، اقیانوسی بدون کف است. همراه نقد زومجی باشید.

«مردگان متحرک» (The Walking Dead) برای من به یک پدیده ی جذاب تبدیل شده است. خود عمل تماشای سریال می تواند از شدت غیرجذاب بودن بیماران مبتلا به بی خوابی شدید را درمان کند، اما خود شرایط فعلی سریال جذاب است. «مردگان متحرک» این روزها برای من از یک سریال تلویزیونی معمولی فراتر رفته است و به چیزی شبیه به یک زیردریایی تک نفره ی جستجوگر تبدیل شده است. یکی از همان زیردریایی های کروی شکل با دوتا بازوی مکانیکی و چندتا نورافکن که هدفش چیزی جز عمیق شدن در دل اقیانوس برای کشف ناشناخته های پنهان شده در ظلماتش نیست. «مردگان متحرک» برای من حکم زیردریایی ای را دارد که با آن به اعماقِ «فضاحت» یک سریال سفر می کنم. همان طور که کاشفان اقیانوس در گشت و گذرهای زیردریایی شان به شگفتی های دست نخورده ای برخورد می کنند، «مردگان متحرک» هم برای من حکم وسیله ای را دارد که با استفاده از آن می توانم بفهمم سریال ها تا چه اندازه می توانند بد باشند. همان طور که «برکینگ بد»ها و «تویین پیکس» ها بهمان نشان می دهند که در اعماق کهکشان های سریال های تلویزیونی چه چیزی می گذارد و همان طور که سریال های خوب هرهفته ما را در بلند شدن روی دست خودشان شگفت زده می کنند، «مردگان متحرک» در نقطه ی مقابل قرار می گیرد. این سریال بهمان نشان می دهد که اقیانوس افتضاح بودن هیچ وقت به پایان نمی رسد. بلکه همیشه جانور کشف نشده ی نادری هست که جلوی شیشه ی زیردریایی ظاهر شود و شگفت زده تان کند. خیلی از ما تجربه ی معلق شدن در بالاترین کهکشان های سریال های تلویزیونی را داشته ایم، اما کمترین کسی حوصله و شجاعت سفر در خلاف جهت فضا را دارد. کمتر کسی دوست دارد ببینند در دنیای «وارونه» ی ...

اخبار پیشنهادی:
loading
  •   
  • به اشتراک گذاری :
  • facebook
  •  
  • twitter
  •  
  • کلوب
  •  
  • فیس نما
  •  
  • لینکیداین
  •  
  • googleplus
  •  
  • googleplus
  •  
  • telegram
اشتراک در خبرنامه تی نیوز

با عضویت در خبرنامه تی نیوز می توانید روزانه خبرهای روز را در ایمیل خود مشاهده کنید

@