نگاهی به تیتراژ سریال «مینو»؛ اثری با امضای مازیار فلاحی

خبرگزاری تسنیم یکشنبه ۲۳ دی ۱۳۹۷ ساعت ۱:۷
شاید برای این اثر نتوانیم لفظ آهنگسازی را درست بدانیم و بهتر آن است که از نغمه سازی یا نواسازی استفاده کنیم، اما مهم فرمی است که فلاحی برای این کار انتخاب کرده است.

- اخبار فرهنگی -
به گزارش باشگاه خبرنگاران پویا ، شاید موسیقی همه آن چیزی نیست که ما تا به حال شناخته ایم. شاید هم مدت هاست که قصه موسیقی به سر آمده است و این آثاری که ما می شنویم، ته مانده بازتاب به جا مانده از نواهای گذشته باشد. گذشته ای خیلی دور، خیلی نزدیک. فارغ از این دو نگاه مثبت و منفی درباره وضع موسیقی امروزه روزگار، آنچه اهمیت دارد تلاش و تمنای هنرمندان برای خلق و نوآوری است. هنوز هم هستند هنرمندانی که به دنبال امضای شخصی هستند و از تکرار مکررات، سر بر گرفته اند. حال اگر حاصلش آنطور که ما دلمان بخواهد نشود، مهم نیست. بالاخره یک روزه این رنج های هنرمندانه به گُل خواهد نشست و عطر و بویش را نصیب همگان خواهد کرد.
"هوروَش بند" را چه کسی به مردم معرفی کرد / تلویزیون مقصر اصلی ولنگاری در عرصه موسیقی
بحث بر سر تیتراژ پایانی مجموعه تلویزیونی «مینو» است که این روزها از شبکه یک سیما پخش شده. داستان مجموعه به روزهای نخست جنگ تحمیلی است و در حال و هوای خرمشهر می گذرد. از محتوای پر از کشمکش و تنش و جنگ و دعوای مجموعه که به در می آییم، در پایان، ترانه ای می شنویم با آهنگسازی و صدای مازیار فلاحی. ترانه ای آرام با فوسه های اختیاری خواننده. (اصطلاح فوسه یا فالستو درباره حالتی به کار برده می شود که خواننده در اوج می خواند و مجبور است برای رسیدن صدا، تارهای صوتی اش را باز کند. در این حالت گویی از نت اصلی خارج شده است.)
«فوسه اختیاری» از آن جهت برای فرم آوازخوانی فلاحی در این اثر انتخاب شده است، چرا که او در گام های پایین، تلاش می کند که تارهای صوتی اش را باز نگاه دارد و به نوعی از سر خواسته خود و نه از اجبار و تنگناهای ...

سرخط اخبار