اوَز؛ پناهگاه آب

دریافت خبر : سه شنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۷ ساعت ۰:۲۹

محمد مطلق
گزارش نویس
پیش از آنکه هواپیما در فرودگاه لارستان بنشیند، می توانید از پنجره، گنبدهای سفید فراوانی ببینید که در حاشیه آبادی ها و لابه لای دره ها و تپه ها پراکنده اند. 4 هزار گنبد نمی تواند آرامگاه بزرگان منطقه باشد؛ شکلی از معماری بومی برای سکونت چطور؟ اگر این طور است، چرا خبری از کوچه های پر از گنبد نیست؟ همچنان که به چپ و راست خم می شوید و ارتفاع کم می کنید، یکی پشت سرتان می گوید: «یازده برکه اوَز از اینجا پیداست.» گنبدها را می شمارید؛ درست یازده تا هستند. برکه؟ اینجا در جنوبی ترین نقطه فارس و در همسایگی بوشهر و هرمزگان، به آب انبار، برکه می گویند.
دوست دارم هرچه زودتر یازده برکه را ببینم و به آب انبارهای چند محله و دور و بر شهر سر بزنم. پیش از این آب انبارهای یزد را دیده ام؛ با آن گنبدهای عریض و بادگیرهایی که باد را از سه جهت به درون مخزن آب می فرستند. اما اوز نه چاه دارد نه رود، نه قنات و نه کشاورزی. پس این همه آب انبار از کجا پر می شود؟ نورالدین صمدانی دبیر هیأت امنای آب انبارهای اوز می گوید:
«اینجا تابستان ها باران 40 پسینه می بارد. یعنی هر 40 روز یک بار باران می ...

[ مشاهده متن کامل اوَز؛ پناهگاه آب روزنامه ایران ]