شاد زیستن را از خیام بیاموزیم

روزنامه جام جم شنبه ۲۸ اردیبهشت ۱۳۹۸ ساعت ۹:۴۸

برای منی که متولد و بزرگ شده نیشابورم، خیام یعنی باغ آرامگاه خیام و آن مجسمه مرمری بی نهایت زیبا که در ورودی باغ قرار دارد. برای من خیام یعنی شب های باغ خیام در اردیبهشت که این باغ تبدیل به بخشی از بهشت می شود. انگار همه سکوت دشت نیشابور در این باغ جمع می شود و آسمان با آن همه ستاره می آید و بالای سر خیام خیمه می زند. پرنده های شب بیدار آرام می خوانند و شب پره ها باغ را جولانگاه خود قرار می دهند. آدم ها در باغ پراکنده اند، آرام راه می روند و آرام حرف می زنند که مبادا، سکر باغ به هم بریزد و خلوت دیگران خراب شود. و امروز زادروز حکیم عمر خیام است. او زمانی دیده به جهان گشود که نه همشهری اش فریدالدین عطار به دنیا آمده بود و نه مولانا و نه حافظ و سعدی. خیام اما انگار روح همه این بزرگان را در درون خود داشت. عالم بود، شاعر بود، عارف هم بود. ستاره شناس و ریاضی دان. حکیمی بود همه چیزدان. قرن های زیادی از تولد خیام گذشته اما آوازه نام او روز به روز در دنیا بیشتر می شود. انگار زاده شده تا جاودان شود در همه عالم. هر چند خودش گفته: آنان که محیط فضل و آداب شدند/ در جمع کمال شمع اصحاب شدند ره زین شب تاریک نبردند برون/ گفتند فسانه ای و در خواب شدند در زاد روز خیام و روزی که بزرگداشت او برگزار می شود با سید علی میرافضلی، شاعر و خیام شناس هم صحبت شدم تا او که سال هاست با غزلیات خیام دمخور است و درباره این شاعر و دانشمند تحقیقات زیادی کرده برایمان از خیام بگوید.
 به خیام لقب حکیم داده اند، این لقب چه ویژگی هایی را در بر می گیرد و چه شد که به خیام، گفتند حکیم؟
حکیم مفهومی وسیع است که آن را به کسانی می دهند که در علوم زمان خود دستی داشته اند ...

سرخط اخبار